Het schilderen is een persoonlijke uitweg geweest. Niet om emoties te tonen echter om ze te verplaatsen. Wat te zwaar is om vast te houden, wordt overgebracht op het doek. Laag voor laag verdwijnen spanningen en onrust uit het hoofd en krijgen ze een plek in het werk. Niet als expressie, maar als ordening. Het doek wordt een veld waarin loslaten mogelijk is.
Het schilderen is voor mij het los laten wat zich niet in woorden laat vangen. Wat zich in mij vastzet, krijgt ruimte op het doek. Niet om vast te leggen wel om te ordenen en achter te laten. Elke nieuwe laag is een actie op wat al aanwezig was. Zo ontstaat langzaam overzicht, op het doek en in mijzelf.
Het werk ontstaat uit intuïtie zonder enkele begrenzing. Elke laag en elke kleurkeuze is een reactie op wat al aanwezig is. Structuur, kleur en diepte verschil geeft het doek smaak. Door contrast, herhaling en verstoring ontstaat ritme. Dat vraagt om voortdurende beslissingen en om terughoudendheid.
Ik vermijd uitleg en interpretatie vooraf. Het werk is niet bedoeld als drager van een verhaal of boodschap.
De betekenis ontstaat in het kijken. De kijker wordt niet gestuurd maar, krijgt ruimte om zijn eigen interpretatie te krijgen.
Het werk bestaat uit schilderijen waarin kleur en diepte verschillen de aandacht vragen. Abstractie is wat ontstaat om daarna bewust afstand te nemen van herkenbare vormen en verhalen. Het schilderij hoeft niets te verbeelden. Het staat op zichzelf.
Mijn schilderijen zijn autonoom en bedoeld om zelfstandig te functioneren binnen een ruimte. Ze vragen om aandacht, maar niet om toelichting. Wat resteert is een geconcentreerd beeld waarin keuzes zichtbaar blijven.